Staal.
Staal
Glinsterend glimlach je
naar mij; en
fluisterd:
toe het dan, toe!
ik ben scherp, net zo stomp
als je gevoel is, verdoofd
door jarenlange pijn;
ik ben jouw enige absolutie in
deze desolaate staat, het enige
wat afgepeigerte hersencellen
nog kan bereiken, mits je
uberhaupt in staat bent
-iets-
te voelen.
En mijn vlees is zwak, op
dat moment dat ik jou pak;
in waanhoop aan de mouwen ruk
-en jou-
vastbesloten in mijn huid druk.
Reacties op dit gedicht
| doetsi: | Vrijdag, juli 11, 2008 09:32 |
| Lieve little, herkenbaar , maar zonder dat staal erbij. Durf te leven, kwak! |
|
| Marousia: | Donderdag, juli 10, 2008 21:20 |
| Een pracht schrijven. Liefs van Marousia | |
| Cora (ZIJ): | Donderdag, juli 10, 2008 19:21 |
| Ik weet eigenlijk niet wát ik niet snap Littledolphin ;), troost je, het ligt niet aan jou, maar aan mij :D Jij als niet-nederlander doet het geweldig ;) |
|
| Cora (ZIJ): | Donderdag, juli 10, 2008 16:08 |
| Ikke niet begrijpen dit;) | |
| arie: | Donderdag, juli 10, 2008 16:08 |
| Toch is er een andere weg.. En jij weet welke.. sterkte en lies, arie |
|
| conan: | Donderdag, juli 10, 2008 16:03 |
| vertwijfeling , als je enige reddingsboei van staal is , beklemmend ook ... alsof je moet zwemmen met lood in je schoenen...pijnlijk mooi liefs conan*** |
|
| Littledolphin: | Donderdag, juli 10, 2008 16:01 |
| hm , volgens mij zie ik een spelfoutje, fluisterd=fluistert volgens mij, sorry! | |
Over dit gedicht
| Auteur: Littledolphin | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 10 juli 2008 | ||
| Thema's: | ||