Verlaten huid.
Verlaten huid
Zo!
Vandaag
ga ik
mezelf vervellen; heb
mijn huid
vastgespijkerd
op tapijt, als
trofee der overwinning;
waar verschrompelde cellen
nog kronkelen
in geleefd verdriet en
pijn, daar
baar ik
nieuw leven uit
een eerste schreeuw
tastbaar, dichtbij;
verlaten gaapt
oud omhulsel op
vloeren der eenzaamheid
voorgoed achtergelaten;
mijn jongste ik
reikt naar
de zon.
Reacties op dit gedicht
| Jacky Van den Berghe: | Vrijdag, juli 25, 2008 03:00 |
| Het jongste (dus het laatste) is altijd het beste! Liefs, Jacky |
|
| Dina-Anna: | Donderdag, juli 24, 2008 21:00 |
| Mooi... een nieuwe start! Liefs Dina |
|
| jetante: | Donderdag, juli 24, 2008 12:31 |
| wauw! heel mooi geschreven. Succes en plezier met je nieuwe begin. Liefs, inge |
|
| K@trien: | Donderdag, juli 24, 2008 12:20 |
| Het oude laten afvallen en starten met een nieuw begin ! Liefs K@trien |
|
| lommert: | Donderdag, juli 24, 2008 10:19 |
| nieuw, nieuw...geboorte...een slang die haar huid achterlaat.....ik vind het prachtbeesten, wat ze ook zeggen of eraan verbinden;)... liefs weer willem |
|
| Lily May Parker: | Donderdag, juli 24, 2008 09:26 |
| een prachtig schrijven Barbara, met een zeker droefheid binnenin liefs Lily may xxxxxxx |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Littledolphin | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 24 juli 2008 | ||
| Thema's: | ||