alleen
Winden en bomen ruisen om mij heen,
dieren kijken naar me.
Maar toch voel ik me alleen.
Auto's en mensen krïoelen om mij heen,
het is een druk leven.
Maar toch voel ik me alleen.
Mijn leven lijkt stil te staan,
alles raast en vliegt voorbij.
Maar ik blijf zomaar stilstaan.
Ik leef mijn leven in een kooi,
vrijheid, ontastbaar en toch zo mooi.
De winden die boven mij door de bladeren fluisteren,
een vleugje vrijheid, waar ik naar mag luisteren.
Soms denk ik, was ik maar niet geboren,
in deze wereld voel ik me zo verloren.
Ben ik onzichtbaar, zo anders dan alle anderen?
wat moet ik doen, ik kan mezelf toch niet veranderen?
Waar is mijn vrijheid toch gebleven,
ik wil hieruit, weer met plezier kunnen leven.
LAAT ME VRIJ,
Ik wil normaal kunnen leven aan jullie zij.
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: -[neeltje]- | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 24 augustus 2008 | ||
| Thema's: | ||