alleen
een wereld vol mensen,
en toch alleen.
een groep vrienden,
en toch alleen.
een vrolijke famillie,
en toch alleen.
zoveel mensen, maar gezien word ik niet,
de eenzaamheid, de leegte doet mij zoveel verdriet.
tussen al die mensen voel ik me zo verloren,
dan denk ik, was ik maar nooit geboren.
levend als een schaduw achteraan.
een roepende gedachten die niemand kan verstaan.
besta ik niet? leef ik niet?
ziet niemand dan mijn verdriet?
ik heb mijn masker op,
waarachter ik mij verstop.
ze zien me als zorgeloze vrolijke meid,
maar ze kunnen niet zien hoe ik van binnen leid.
ik ben alleen in deze wereld,
vrolijk lachend.
ik ben alleen in deze wereld,
altijd aan het werk.
ik ben alleen ik deze wereld,
staat voor iedereen klaar.
ik ben alleen in deze wereld,
omdat ik mezelf niet kan zijn.
ik ben alleen en dat zal zo blijven voor altijd.
achter mijn masker ziet niemand hoe ik leid.
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: -[neeltje]- | 
|
|
| Gecontroleerd door: pantarhei | ||
| Gepubliceerd op: 27 augustus 2008 | ||
| Thema's: | ||