Troost
De natuur geeft mij troost,
in zijn mooiste bestaan.
De regen die neervalt,
huilt met mij mee.
De warme zon,
als een deken over mij heen.
De nachtelijke maan,
die luistert naar mijn dromen.
De sterren zo fel,
welke mijn duisternis verlicht.
De wind die zachtjes waait,
en door mijn haren streelt.
Dit alles geeft mij troost,
en het mooie van dit alles is,
de natuur vraagt er niks voor terug.
Reacties op dit gedicht
| marieke_x: | Dinsdag, september 09, 2008 23:22 |
| ^^ ik hou van de natuur, en zo''n mooi stukje schrijven doet me dat weer beseffen... mooi :) liefs |
|
| Littledolphin: | Dinsdag, september 09, 2008 23:14 |
| ja mooi is dat he, herkenbaar liefs barbara | |
Over dit gedicht
| Auteur: honouring | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 09 september 2008 | ||
| Thema's: | ||