Later
Als ik hier niet meer ben
gaat
gaat
mijn ziel naar daar,
waar
waar
die van haar ook is.
Zij ging immers voor mij,
in de lente,
van haar aards bestaan.
Onze zielen
Zij ging immers voor mij,
in de lente,
van haar aards bestaan.
Onze zielen
zullen niet praten.
Ze zullen stralen naar elkaar,
knuffels,zoentjes,lachen
en ook soms
Ze zullen stralen naar elkaar,
knuffels,zoentjes,lachen
en ook soms
een traan.
Alleen kan je dat niet dragen.
Begrijp je nu wel,
Alleen kan je dat niet dragen.
Begrijp je nu wel,
waarom ik niet bang ben van de dood,
maar wel voor mensen.
maar wel voor mensen.
Bokkie46
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Zaterdag, september 13, 2008 11:54 |
| Ook ik ben niet bang voor de dood. Voor de mensen trouwens ook niet. Delend mooi. Want angst id de slechtste raadgever. Warme groet, sunset |
|
| ninodepino: | Zaterdag, september 13, 2008 09:05 |
| een zalige geur schijnt je tegemoet te komen!:) ontroerend |
|
| Littledolphin: | Zaterdag, september 13, 2008 08:32 |
| stilmakend mooi liefs barbara, goede morgen bokkie | |
Over dit gedicht
| Auteur: Bokkie46 | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 13 september 2008 | ||
| Thema's: | ||