asfalt en honger 1
Tast met je vrolijkheid mijn verdriet aan
en praat, praat met mij. Je stem
zal altijd blijven rijmen
op mijn kijken, ogen, gebaren.
Haak de harde maskers los,
ontfutsel me de stukjes mime waar ik goed in ben
ik werd bij jou steeds meer dan wie ik werkelijk was.
Een vogel die van een lange reis genas.
Wij dragen elkaar op de zachtste arm
van de nacht, je legt me te slapen hier
in het ruimste woord van je verlangen.
en praat, praat met mij. Je stem
zal altijd blijven rijmen
op mijn kijken, ogen, gebaren.
Haak de harde maskers los,
ontfutsel me de stukjes mime waar ik goed in ben
ik werd bij jou steeds meer dan wie ik werkelijk was.
Een vogel die van een lange reis genas.
Wij dragen elkaar op de zachtste arm
van de nacht, je legt me te slapen hier
in het ruimste woord van je verlangen.
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: hans | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 26 maart 2002 | ||
| Thema's: | ||