MET GAIA BEN IK NOOIT ALLEEN
met Gaia ben ik nooit alleen
ik ga terug
naar het begin
hier stik ik in
word blauw met
rode plekken dood
een humusrijk voleinde
regens zullen me
de zee uitwassen
levend uit een lijk
ik ontluister sterren
doe de maan op slot
heb de zon verstopt
sloop planeten
alle stelsels haal ik neer
ken geen melkwegen meer
ik dek me toe met wereld
sla magma om me heen
met Gaia ben ik nooit alleen
wil melker
27/03/2002
Reacties op dit gedicht
| Sheena: | Woensdag, maart 27, 2002 22:58 |
| Ik zie ook de kleuren van een schilder, Dali .. zijn vrouw .. Gaia .... niceeeee Sheen |
|
| Albrecht Paul: | Woensdag, maart 27, 2002 17:40 |
| Slecht geweten, Wil? 'Levend uit een lijk' - prachtig gezegd! De vegetariërs onder ons zullen je dankbaar zijn voor deze hulp-bij-afgrijzen. Altijd weer boeiend je associaties te lezen! |
|
| lejaeghere rudi: | Woensdag, maart 27, 2002 12:47 |
| Terug naar de oorsprong. Op het einde weer het begin...of reïncarnatie...die dichters toch, doen een mens toch veel denken, hoor (knipoog). Groetjes, Rudi | |
| Driegeetjes: | Woensdag, maart 27, 2002 11:29 |
| Het is me toch een mooie planeet waar we op leven... DrieGeetjes |
|
| free: | Woensdag, maart 27, 2002 10:20 |
| heel mooi maar..droef wil! gaia heeft wel z~(O)~n nodig liefs free ~(O)~ |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 27 maart 2002 | ||
| Thema's: | ||