Spel [angst]
Spel
Toneel, ze was er altijd al goed in.
Lachte wel, meende niet – verdriet
Spraken in haar ogen en de tijd kwam
Steeds dichter en dichter en dichterbij
Diep van binnen schreeuwde zij –
Roekeloos, ademend op zijn gezicht
En bang dat ze was, kleine meid klein
Spartelend bevrijdend dansen was het
Zijn handen, koude muren van achterdocht
Haar haren als torens op de blanke huid
Ze was niet bang, de toekomst was bekend
Een schreeuw in de nacht; red mij, red mij
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Woensdag, november 05, 2008 09:55 |
| * mocht zij zich veilig vrij mogen worstelen, zo leeg gevochten klein geduld tot rust kunnen komen, zou zij dan ooit toch durven beleven wat zij groots vervlochten te geven had. * hans |
|
| Littledolphin: | Dinsdag, november 04, 2008 18:14 |
| rakend, liefs barbara | |
Over dit gedicht
| Auteur: lara[17] | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 04 november 2008 | ||
| Thema's: | ||