solitude 2
Ik loop door centrum Tilburg, de heuvelstraat.
Het is druk, maar toch ben ik alleen.
Honderden mensen, maar niemand.
Ik vond het altijd lekker om alleen te lopen.
Ah, het romantisch beeld van de eenling, de cowboy.
Ik films zijn dat altijd de helden,
in het dagelijks leven de losers.
Misschien zijn actiefilms daarom zo populair,
Wij losers voelen ons dan even helden.
Maar ik bedacht me vandaag dat die eenzaamheid relatief is.
Ik vond het wel fijn alleen te zijn,
Maar alleen omdat ik ook de keuze had bij iemand te zijn.
Voor het eerst in mijn leven ben ik niet omringd
door mensen die van me houden.
Mijn familie, geliefde, mijn honden.
Ik hoefde maar om te draaien en naar huis te gaan,
Daar was liefde, daar was hoop.
Nu heb ik geen thuis meer.
Ik ben nu echt alleen
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Zondag, november 09, 2008 14:57 |
| De bedoelde tegenstelling en keuzevrijheid komt niet helemaal uit de verf; misschien nog eens naar kijken. groetjes, sunset |
|
| Klaes: | Zondag, november 09, 2008 07:45 |
| ik vind alleen niet erg even op jezelf maar niet te lang.. groets, |
|
| Windwhisper: | Zondag, november 09, 2008 01:03 |
| dat klinkt ook verduveld alleen hoor, voelbaar ook wel goed beschreven lieve groet Cobie slaap lekker |
|
Over dit gedicht
| Auteur: bernabe | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 09 november 2008 | ||
| Thema's: | ||