paniek
langzaam word ik wakker
in de verte hoor ik stemmen
besef dat ik er weer ben
voel aan mijn arm en been
totale verbijstering
geen gevoel meer
paniek dringt door
in mijn hoofd
die nog wazig is van de narcose
waar ik bang voor was
is gebeurt
verlamd aan één kant
niemand die mijn angst kan wegnemen
langzaam zak ik weer weg in een diepe slaap
als een harde hamer slaat de volgende dag
het besef toe
mijn lijf wil niet wat ik wil
Reacties op dit gedicht
| soulmates eva roelofsen: | Maandag, november 24, 2008 21:43 |
| veel sterkte hiermee en hoop dat alles goed komt liefs eva | |
| Windwhisper: | Maandag, november 24, 2008 16:56 |
| jeetje ik wist niet dat je ziek was, heel veel sterkte hoor liefs Cobie |
|
| johandedichter: | Maandag, november 24, 2008 16:30 |
| mijn God de vader van mijn vriend ligt in het ziekenhuis longkanker kan niet meer genezen sterkte inco met je herstel gr johan |
|
Over dit gedicht
| Auteur: inco | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 24 november 2008 | ||
| Thema's: | ||