Stille schreeuw.
Een wazige blik..
verdronken door tranen..
starend naar de wirwar..
van slepende lichtjes..
die stralen in het donkere gat..
wegzakkend in drijfzand..
zoekend naar mijn verloren schreeuw..
beweging die is verleerd..
opnieuw moeten proberen..
bewegen en weer vallen..
schrale lachjes spotten er mee..
weggedoken om geen prooi te zijn..
steeds verder zakkend..
zakkend in nat zand van heldere tranen..
geen tegenstribbeling meer..
de vernedering is genoeg aanwezig geweest..
duizenden malen vaarwel,
dit maal zak ik bedroefd weg van schaamte.
Reacties op dit gedicht
| LittleDreamer3: | Donderdag, april 16, 2009 17:26 |
| Ik heb bijna al je gedichten gelezen, zo mooi! &ook heel veel sterkte! x knuff'' |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Animola_* | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 06 januari 2009 | ||
| Thema's: | ||