tango
Hun dans is als een onvoorspelbaar getij
En dooft het droeve licht van hun jaren.
Hun woorden worden figuren, weemoedige
Ontmoetingstaal voor ontheemden.
Hij laat haar lichaam vragen naar het geheim
Dat hij verlangde en zet het onstuimige braille
Van haar bestaan in vlam, en dan, haast
Stilstaand schuift hij haar verdriet
Uit de tijd.
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: hans | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 03 april 2002 | ||
| Thema's: | ||