Mijn stilzwijgen
En ik riep je nog achterna
zelfs toen de schim van je
schaduw allang was ver-
vaagd. De straatlampen
doven plots allemaal uit.
Mijn woorden zijn nu
ongezien en worden
vergeten, zelfs in mijn
eigen verhaal.
Want de daden die
jij pleegde, worden
beschermd door mijn
eigen stilzwijgen.
tot wanneer het licht
ooit weer aan moet
gaan.
Reacties op dit gedicht
| isolina: | Vrijdag, januari 30, 2009 15:09 |
| heel goed verwoord kimberly. knuff maria (Isolina) | |
| kerima ellouise: | Vrijdag, januari 30, 2009 12:16 |
| mooi neergezet Kimberly! liefs kerima ellouise |
|
| ela: | Vrijdag, januari 30, 2009 00:26 |
| Zo ,gaat het dikwijls, men zwijgt om een verkeerdelijk schuldgevoel. ela |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Kimberly | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 30 januari 2009 | ||
| Thema's: | ||