De man te paard IV (slot)
de zon gaat onder in het oranjeachtig rood
het einde van de dag nadert snel
velden gloeien geel in de rust van de nacht
het paard knabbelt op een appel
een krekel laat van zich horen
zoete geuren wiegen tot slaap
in zichzelf gekeerd van verdriet
voelt ze zijn lippen in haar hals
tuit haar mond tot een kus
nevel verspreid zich over de velden
laat de man verdwijnen in het niets
Reacties op dit gedicht
| Dwaallicht: | Dinsdag, februari 03, 2009 20:42 |
| Prachtig geschreven! Liefs Dina |
|
| Hidden One: | Maandag, februari 02, 2009 21:49 |
| Ach... geen hoop meer? Maar wel hartstikke goed geschreven! Groetjes, Hidden |
|
| Dirk Hermans: | Maandag, februari 02, 2009 17:29 |
| jou woorden maken dit gedicht alleen maar mooier | |
| lommert: | Maandag, februari 02, 2009 12:06 |
| je maakt voor mij een Schotse wereld open.....de nevel...dat doe ik dan he;) ...jammer van het eindigen van de serie...bedankt liefs willem |
|
| red one: | Maandag, februari 02, 2009 09:08 |
| Knap Cornelia heb de andere ook even gelezen. mooi om te lezen. Liefs red |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Cornelia.dvw |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 02 februari 2009 | ||
| Thema's: | ||