Verdrietige dingen, moeilijke tijden.
Dingen die gebeuren, die je niet kan vermijden.

Moeilijke dingen en zo onbegrijpelijk.
Dagen van geluk, en niet rijkelijk.

Veel emoties die je niet goed kunt uiten.
Ik wou dat het zo mooi was als daar buiten..

Mensen die je willen helpen, die je niet willen verliezen.
Maar als het er op aankomt moet je je eigen pad kiezen.

Discussies worden ruzies.
Alles wat donker is wordt steeds donkerder.

De zon verdwijnt voor m’n ogen.
Ik kan het niet geloven.

Dagen van verdriet, dagen van tranen.
Geluk lijkt zo ver weg aan het eind van lange lanen.

Elke dag hopen.. hopen op betere tijden.
En in de andere tijd verdriet en ruzies vermijden.

Steeds maar hopen dat het goed komt.
En zorgen dat je uit al die shit komt.

Ik weet niet wat ik moet doen.
Ik weet niet wat ik moet zegen.
Moet ik door blijven hopen, of me er bij neerleggen?

Pijn, pijn en verdriet.. ik blijf door vechten tot m’n hart overgiet.

De tijd zou komen, de tijd zal er zijn..
een tijd van verdriet maar waar ook weer geluk zal zijn!