vergetelheid
De vergetelheid van een pijn
Die alsnog door mijn aderen stroomt
Was een tijd verdreven
Maar geluk kon niet baten
Om mezelf die vergetelheid
Te vergeven
Nu brandt op mijn borst
En litteken
Aangebracht door de
Handen van mijn liefste
Ziehier het rauwe vlees, van een ooit
Nog kloppend hart, de scherven
Van gebroken geluk, tranen
Kleuren ogen zwart
Met de handen om de borst gebonden
Proberende te voorkomen dat
Alsnog het overgebleven hart
Door pijnen wordt verslonden
Die alsnog door mijn aderen stroomt
Was een tijd verdreven
Maar geluk kon niet baten
Om mezelf die vergetelheid
Te vergeven
Nu brandt op mijn borst
En litteken
Aangebracht door de
Handen van mijn liefste
Ziehier het rauwe vlees, van een ooit
Nog kloppend hart, de scherven
Van gebroken geluk, tranen
Kleuren ogen zwart
Met de handen om de borst gebonden
Proberende te voorkomen dat
Alsnog het overgebleven hart
Door pijnen wordt verslonden
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: the angel | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 14 maart 2009 | ||
| Thema's: | ||