Niet meer
je praat tegen me aan
je houdt maar niet op
laat me nou toch gaan
geef me niet al op mijn kop
Je zegt dat je hield van mij
en ik geloofde daarin
Je maakte me blij
het was leuk, aan het begin
niets meer is zoals het is
niets meer zoals eerder
ik had het blijkbaar mis
toen jij je naam in mijn hart graveerde
Je laat me stikken
elke keer weer
maar mij kun je dit niet weer flikken.
want ik hoef je niet meer.
je houdt maar niet op
laat me nou toch gaan
geef me niet al op mijn kop
Je zegt dat je hield van mij
en ik geloofde daarin
Je maakte me blij
het was leuk, aan het begin
niets meer is zoals het is
niets meer zoals eerder
ik had het blijkbaar mis
toen jij je naam in mijn hart graveerde
Je laat me stikken
elke keer weer
maar mij kun je dit niet weer flikken.
want ik hoef je niet meer.
Reacties op dit gedicht
| Werner Domroese: | Zaterdag, maart 21, 2009 00:49 |
| Je teleurstelling is voelbaar en herkenbaar. Ooit ontmoet je iemand die wel blijft boeien en die je niet in de steek laat. | |
Over dit gedicht
| Auteur: Thialda | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 20 maart 2009 | ||
| Thema's: | ||