Als een zombie voor me uit aan het kijken.

Waar moet alles nu op lijken?

Alles is me even teveel geworden.

En nee, niet zo maar enkel wat woorden.

Wat verlangt een ieder toch van mij?

Geen enkel moment meer vrij.

Echt elk overzicht is kwijt.

Zo moe, van al die strijdt.

En dan opeens een lichtpuntje daagt daar aan te gaan.

Mijn liefste die is naast me komen staan.

Samen alles weer nuchter bekijken.

Zodat we het overzicht weer kunnen berijken.

Het is soms zwaar, en niet zonder gevaar.

Maar geniet van de momenten in het leven.

Probeer er in ieder geval naar te streven.

Dan kan je lastige perioden in het leven aan.

Zodat je dan ook sterk in je schoenen kan staan.