alleen
zo alleen
Ik voel me zo alleen
Ik kan er zelf niks aan doen
Die gene die dat gevoel liet zaken
Die gene die me raad gaf
Die gene die me troosten
Die gene die van mij hielt dat ben jij
Zonder jou kan ik niet leven
Zonder jou ben ik niks
Zonder jou ben ik een hoopje zand die ten onder gaat
Ik voel me zo alleen
Ik kan er zelf niks aan doen
Die gene die dat gevoel liet zaken
Die gene die me raad gaf
Die gene die me troosten
Die gene die van mij hielt dat ben jij
Zonder jou kan ik niet leven
Zonder jou ben ik niks
Zonder jou ben ik een hoopje zand die ten onder gaat
Reacties op dit gedicht
| Nummer 127 : | Maandag, juni 15, 2009 19:47 |
| wat een lief hoopje zand, je weet toch dat zand in water zanderig water wordt? je zult wel aanspoelen, maak je geen zorgen, zanderig zandje :) Nr 127 |
|
Over dit gedicht
| Auteur: boeitniet | 
|
|
| Gecontroleerd door: pantarhei | ||
| Gepubliceerd op: 15 juni 2009 | ||
| Thema's: | ||