De dood in vluchten....





Soms zou ik de dood in willen vluchten,
gewoon vluchten voor al mijn problemen
maar diep in mijn koud en gebroken hart
weet ik dat het geen oplossing zal zijn

Maar de verleiding is soms zo groot
het verlangen om een mes te pakken
en het bloed druppel voor druppel
langs mijn koude armen te zien lopen

Wanneer ik mijn eigen bloed zie kruipen
voel ik diep in mijn hart grote angst en spijt
maar op dat moment zie ik het alsof ik weer
een stukje dichter bij mijn eigen graf ben

Mijn graf waar ik wel gelukkig kan zijn
en waar ik eindelijk mijn rust zal vinden
mijn rust die ik al jaren lang hier beneden zoek
maar tot op vandaag niet heb kunnen vinden

Soms als ik weer mijn bloed heb zien stromen
vraag ik me af waarom het me maar niet lukt
en waarom mijn doel me steeds word afgenomen,
mijn doel om nooit meer mijn ogen open te doen

Misschien is het nog niet mijn tijd om weg te gaan
maar waarom krijg ik dan zoveel pijn en verdriet?
krijg je dan echt in je leven wat je in feite verdient?
waarom maakt het leven mij van binnen dan stuk?

Tegen ieder mens doe ik aardig en wens ik het beste
terwijl ik nog zo vaak word gebroken en gekwest
steeds weer geef ik een lieve, brede glimlach terug
terwijl ik in mijn hart tranen van puur verdriet huil....




X - Jessica