Die stenen keert
die stenen keert
ik kras je hart
waar gaten vallen
ben een schoft
en balanceer
de waarheid in het midden
op het valse tussenschot
verdomme
waarom ben ik het nu
die stenen keert
je lucht geeft
waar je sterven moet
omdat jouw tijd is gepasseerd
ik heb geraakt
wat slapen moet
je hebt het niet verleerd
nog schreeuwt
de werkelijkheid geen reden
maar alles voelt verkeerd
ik haat me
in dit ongeremde graaien
het voelen aan je vel
ik ben een del
verkracht je in gedachten
jouw vuur verbrandt mijn hel
wil melker
25/06/2009
Reacties op dit gedicht
| Lion10cc: | Donderdag, juni 25, 2009 16:00 |
| Wil dit is echt een zachte dicht leest anders als je normale stukken maar mooi en rijk aan beeldspraak en metaforen |
|
| kerima ellouise: | Donderdag, juni 25, 2009 08:59 |
| wwoeshi....heftig dit...wel knap!!! liefs kerima ellouise |
|
| trucker klaas: | Donderdag, juni 25, 2009 08:53 |
| ik lees een houvast tegen wil ...en dank bijzonder sterk .klaas |
|
| Hilly N: | Donderdag, juni 25, 2009 08:45 |
| Poeh... wel mooi Hilly |
|
| hiljaa: | Donderdag, juni 25, 2009 07:59 |
| wauw een krazchtig gedicht knufleifs--hiljaa-- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 25 juni 2009 | ||
| Thema's: | ||