Flessen openden genoegen
flessen openden genoegen
was mezelf kwijt
in rekken vol verlangen
op de bodem van de tijd
ik bleek een vat
vol tegenstrijdigheden
en gistte narigheid
ze wilden heldere wijn
de droesem op de bodem
bleek alleen voor mij te zijn
ik bruiste op bevel
laafde dorst serveerde vreugde
ze lieten me verrekken in de hel
zagen mij niet staan
kozen voor de eigen feesten
hun pleziertjes gingen mij niet aan
ik vond mijn eigen lol
de flessen openden genoegen
we gingen stevig aan de rol
ik zakte door de dagen
zonk weg uit het bestaan
en kon mezelf niet verdragen
was alles kwijt
maar heb de val gebroken
ik ben weer bij de tijd
wil melker
24/07/2009
Reacties op dit gedicht
| Quicksilver: | Vrijdag, juli 24, 2009 15:13 |
| Zo droefmooi verwoord, gelukkig ben jij weer bij de tijd;) Liefs,dicky |
|
| Omni Allumini: | Vrijdag, juli 24, 2009 08:32 |
| dan ga jij voorover gebukt staan; en dan kom ik met een aanloop op je afgerend en in je zij gesprongen: ja?! :) | |
| Omni Allumini: | Vrijdag, juli 24, 2009 08:21 |
| stoeien??! :) | |
| lexx: | Vrijdag, juli 24, 2009 08:08 |
| ik ook :) fraai gedicht. | |
| orsonios: | Vrijdag, juli 24, 2009 05:38 |
| lijkt toch iets ontspannender dan mijn tijd.!]...ik vind het zelf alleen jammer van de kleuren achter grond..[het lijd af] en houd strijdlust.. | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 24 juli 2009 | ||
| Thema's: | ||