het natte strand zat
voet stappe zo diep in het natte strand zand
worden weg gespoeld door de zee
voetprints zo goed zichtbaar in het hart
neemt de wind ze mee
door de regen
onder een paraplu
de wolken zo grijs
wat gebeurt er nu
voel de zware wind
hoor de donder
wachtend op de zon
daar kan de wereld niet zonder
voetstappen vervagen door de zee
niemand die er zo op let
als die eenzame jongen langs het strand
die ze daar neerzet
opweg naar zijn huis
net ver hier vandaan
door de storm
ziet hij zijn huisje in de verte staan
worden weg gespoeld door de zee
voetprints zo goed zichtbaar in het hart
neemt de wind ze mee
door de regen
onder een paraplu
de wolken zo grijs
wat gebeurt er nu
voel de zware wind
hoor de donder
wachtend op de zon
daar kan de wereld niet zonder
voetstappen vervagen door de zee
niemand die er zo op let
als die eenzame jongen langs het strand
die ze daar neerzet
opweg naar zijn huis
net ver hier vandaan
door de storm
ziet hij zijn huisje in de verte staan
Reacties op dit gedicht
| mucho: | Dinsdag, augustus 18, 2009 13:55 |
| ja zo snel gaat dat soms:( | |
| Omni Allumini: | Dinsdag, augustus 18, 2009 13:51 |
| maar de dag erna was hij een man!! een hemelschreiend eenzame, oude man :) | |
| mucho: | Dinsdag, augustus 18, 2009 13:47 |
| ja dat heb je zo met stranden dat ze nat zijn en thuis dat ze zat zijn en jonge jongens die lopen te stormen |
|
| Big Lady: | Dinsdag, augustus 18, 2009 00:32 |
| mooi geschreven | |
Over dit gedicht
| Auteur: Ciin | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 18 augustus 2009 | ||
| Thema's: | ||