Spijt...
Spijt…
ik ben slechts wat woorden op papier
een achterlating van gedachten
door niemand in het algemeen
letters die onbewust kwetsen
een zin die breekt
en jij die afvragend achterblijft
met zoveel spijt
de wolken drijven de klaarte bijeen
in deze onverschilligheid
het is weeral eens
de zoveelste van Augustus
door mijn stomme kop
gewoon tegen de spiegel te duwen
of mijn vinger op de zere plek te leggen
zal het waarschijnlijker niet beter worden
-hoe zou het nu thuis zijn-
vraag ik me af
terwijl de eerste druppels
zachtjes de grond bereiken…
esteban 22 Augustus 2009
Reacties op dit gedicht
| mucho: | Zaterdag, augustus 22, 2009 17:07 |
| ik wil het domweg niet weten! :) | |
| ela: | Zaterdag, augustus 22, 2009 15:38 |
| Spijt komt altijd te laat. ela |
|
| Pomski: | Zaterdag, augustus 22, 2009 14:58 |
| Met spijt kom je niet ver of het moet als drijfveer dienen. Stil makend weer Esteban. Liefs, Poms |
|
| lexx: | Zaterdag, augustus 22, 2009 14:34 |
| kortweg: het universeel geheim van elke schrijver he? | |
Over dit gedicht
| Auteur: esteban. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 22 augustus 2009 | ||
| Thema's: | ||