uit mijn huisje
met grote ogen kijk je mij aan
waarom moet ik uit mijn huisje gaan
maar uitleggen waarom gaat niet
en dat doet ons veel verdriet
hoe kunnen we dit uit leggen
als veel woorden je niets zullen zeggen
je bent het allemaal vergeten
en op een dag ook hoe we heten
dat doet ons erg pijn
maar je zult altijd ons lieve moedertje zijn
die steeds voor ons klaar heeft gestaan
maar nu moeten we je laten gaan
na een verpleeghuis
weg uit je eigen thuis
we doen de deur voor het laatst achter je dicht
de tranen rollen over ons gezicht
ja het doet ons allebij pijn
maar je kunt niet meer alleen in je huisje zijn
toch hopen we dat we samen nog plezier zullen beleven
daar zullen wij samen hard na streven
je zult in je eigen wereldje gaan leven
maar we zullen alles wat je nodig hebt aan je geven
waarom moet ik uit mijn huisje gaan
maar uitleggen waarom gaat niet
en dat doet ons veel verdriet
hoe kunnen we dit uit leggen
als veel woorden je niets zullen zeggen
je bent het allemaal vergeten
en op een dag ook hoe we heten
dat doet ons erg pijn
maar je zult altijd ons lieve moedertje zijn
die steeds voor ons klaar heeft gestaan
maar nu moeten we je laten gaan
na een verpleeghuis
weg uit je eigen thuis
we doen de deur voor het laatst achter je dicht
de tranen rollen over ons gezicht
ja het doet ons allebij pijn
maar je kunt niet meer alleen in je huisje zijn
toch hopen we dat we samen nog plezier zullen beleven
daar zullen wij samen hard na streven
je zult in je eigen wereldje gaan leven
maar we zullen alles wat je nodig hebt aan je geven
Reacties op dit gedicht
| Nummer 127 : | Dinsdag, augustus 25, 2009 00:02 |
| wat een triest gedicht!!!!! Bart |
|
| Omni Allumini: | Maandag, augustus 24, 2009 23:41 |
| en een camera plaatsen natuurlijk.. oh argwaan!! ;) | |
Over dit gedicht
| Auteur: tornadodroom | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 24 augustus 2009 | ||
| Thema's: | ||