Onbenoemd
De oogleden zo zwaar
dat zij zelfs de last van
het lawaai niet meer
dragen kunnen. Ze sluit,
ze hoopt. Doch ..
het donker is nog steeds
in zicht en het licht
blijft te straf. Nu tracht
ze te verbergen wat
zo duidelijk geschreven staat
op haar huid. Nauwelijks
hoorbaar, maar wel pijnlijk
zichtbaar voor hen die
al jaren opgesloten zitten
achter open deuren van
hun eigen strijd.
Reacties op dit gedicht
| arie: | Woensdag, augustus 26, 2009 19:08 |
| Toch is die deur te openen om het daglicht weer binnen te laten... liefs, arie |
|
| switi lobi: | Woensdag, augustus 26, 2009 16:40 |
| Mooi benoemd.. Liefs, switi lobi |
|
| NoNameFace9: | Woensdag, augustus 26, 2009 14:41 |
| Heel mooi geschreven. Herken me er ook erg in moet ik zeggen.. Probeer toch je ogen open te doen en de zonnestralen te zien! Sterkte. Liefs NoNameFace | |
Over dit gedicht
| Auteur: Kimberly | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 26 augustus 2009 | ||
| Thema's: | ||