gewonnen van mij
heb je nog lang niet.
ik blijf vechten tegen jou
tot mijn laatste snik.
Opgeven zou te gemakkelijk zijn,
na zo'n lange tijd vechten tegen jou
ook al ben je niet meer dicht bij mij.
Maar soms is tranen laten het enige dat helpt,
dat me minder kwelt,
vroeger zocht ik andere "manieren",
die niet echt hielpen.
Ik wil gewoon eens vrij zijn,
gewoon gelukkig zijn,
een leven zonder pijn,
maar is het dan nog wel dat van mij??