Zijn enige getuige
Strompelend door de straten
eenzaamheid is zijn woord
maar hoe hard hij roept of schreeuwt
Zijn kreet wordt niet gehoord
De lampjes in de kamers
Gezelligheid is hun sfeer
Hij loopt slechts langs hun huizen
En weet het allemaal niet meer
De tranen prikken in zijn ogen
Zijn hart doet pijn van verdriet
En weer zou hij wel willen schreeuwen
"Waarom helpen jullie niet?!"
De donkere nacht daalt neer
Hij valt in het koude gras
De aarde is zijn enige getuige
dat hij ook ooit een mens was
eenzaamheid is zijn woord
maar hoe hard hij roept of schreeuwt
Zijn kreet wordt niet gehoord
De lampjes in de kamers
Gezelligheid is hun sfeer
Hij loopt slechts langs hun huizen
En weet het allemaal niet meer
De tranen prikken in zijn ogen
Zijn hart doet pijn van verdriet
En weer zou hij wel willen schreeuwen
"Waarom helpen jullie niet?!"
De donkere nacht daalt neer
Hij valt in het koude gras
De aarde is zijn enige getuige
dat hij ook ooit een mens was
Reacties op dit gedicht
| Angel: | Donderdag, april 18, 2002 17:55 |
| Ik ben er stil van! Echt een mooi gedichtje! Jammer dat het zo moeilijk is om er iets aan te doen! Het leven kan zo oneerlijk zijn! liefs xxx xxx xxx Angel xxx xxx xxx |
|
| free: | Donderdag, april 18, 2002 16:55 |
| mooi heb je het trieste fijt verwoord....daklozen ze betstaan nog steeds....ongelooflijk maar waar liefs free |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Phoeny | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 18 april 2002 | ||
| Thema's: | ||