Naar ongekende ruimte
naar ongekende ruimte
het bos
heeft mij verlaten
ik boom in stilte door
na het ontluiken
onder struiken groeiden
wij naar ongekende ruimte
om later toch
te fluisteren met kruinen
samen te luisteren naar de wind
regen loogde grond
en storm velde de reuzen
waar ik bescherming vond
nog wortel ik maar
aan de rand zie ik
de wei en open lucht
het bos heeft mij verlaten
maar ik boom door
tot aan mijn laatste zucht
wil melker
15/11/2009
Reacties op dit gedicht
| Big Lady: | Zondag, november 15, 2009 16:49 |
| met kippevel gelezen knuffels |
|
| lexx: | Zondag, november 15, 2009 11:38 |
| een boom van een vent :) | |
| Omni Allumini: | Zondag, november 15, 2009 10:42 |
| lulhannes :) kus. | |
| The Cool : | Zondag, november 15, 2009 09:48 |
| hm in deze tijd zou ik zo zeggen dat het geinspireerd is op een st klaas liedje, hoor de win waait door de bomen, leuke vertaling Wil | |
| windwhisper: | Zondag, november 15, 2009 09:28 |
| heerlijk schrijven naar mijn hart, hoor hoe de wind fluistert kuzzz lieve groet Cobie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 15 november 2009 | ||
| Thema's: | ||