windkracht
je vlucht uit het niets
zoals een goot
het water hoog zingt
met het gevaarlijk gezicht van
schoonheid
voorbij elke dwaas
op zoek naar de horizon
een lach
zacht eenduidig
eens
met je momenten van stilte
als een vage droom
arm
toch rijk
slaap nu mijn liefste
fluistert de wind
omhels
tot aan het punt
waar het breekbare buigt
Reacties op dit gedicht
| switi lobi: | Dinsdag, november 24, 2009 09:28 |
| Wat mooi, heeeel fijntjes. Liefs, switi lobi |
|
| kerima ellouise: | Dinsdag, november 17, 2009 16:30 |
| heel mooi dicht! liefs kerima ellouise |
|
| goldenchild: | Dinsdag, november 17, 2009 14:01 |
| prachtig stukje poezie erg mooi ik geniet ervan liefs eddie | |
| ninodepino: | Dinsdag, november 17, 2009 12:10 |
| ach ik had een vriendje Friso en die had een grijze neus, het is oneerlijk...de liefde bestaat niet het zijn allemaal aan elkaar geschakelde momenten... heel mooi geschreven grtjs, |
|
Over dit gedicht
| Auteur: s@ndrine | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 17 november 2009 | ||
| Thema's: | ||