de deurspleet werpt zich
                              in ‘t schemerlicht jij staat
                              naakt en op de wand
                              schijnt groot jouw schaduw
                              bekijkt je met nieuwsgierigheid
                              van muren en het tapijt
                              fijngeweefd en bereid
                              je te dragen houdt
                              van voetzolen in het bijzonder
                              wanneer zij met blote huid
                              gevoeligheid prijsgeven

                              verstrooide sokjes verraden
                              dat je niet oplette toen
                              spiegel tafel bed erop gewacht hebben
                              je te bewonderen hoe jij je
                              beweegt wanneer je kleren
                              netjes ophangt je naaktheid
                              jouw lijf spant en toch teder
                              in je gezicht legt

                              de bank en de leuningen
                              rekken de tijd van een lange avond
                              elk uur romantischer de klanken
                              die uit luidsprekers wandelen
                              langs dichtgetrokken gordijnen
                              verdicht zacht lampenlicht.


                              sunset 19-11-2009