het is ik die me moet opofferen
die me moet wegcijferen
hoewel onze vriendschap ook ergens
in deze mist van zelfbeklag verdwenen is

het wordt steeds vroeger donker.
je verstopt je op moeilijkere plaatsen
het contact is minder
terwijl de pijn scherper en idioter wordt

had ik maar niet bestaan
of toch niet in deze vorm
wat er zal er later van worden
als ik het nu al niet meer wil

Verdwijnen in de roes is makkelijker
dan toegeven aan jouw dat ik het niet meer aankan

toegeven dat ik het niet meer wist
dat het pijn deed om te luisteren
en aan te zien hoe telkens weer
je hart gebroken werd

het moet stoppen
genoeg is al te veel
het kan niet verder zoals het nooit had mogen zijn
de kracht ontbreekt

laten we ons verstoppen in de roes.
en net doen alsof!
we doen het al zo lang ..
waarom zou het ons nu niet meer lukken?