Liefde in overgewicht
Ze groeit en groeit, wat een gewicht,
ik kan haar niet meer dragen.
Mijn hart is vol, ik kan niet meer,
help me, 'k durf het je niet vragen.
Ze is voor jou, ze is door jou,
neem haar toch gulzig aan.
Als je niet helpt, minder ik haar zelf,
dan vloeit een deel weg, in de vorm van een traan.
Reacties op dit gedicht
| Hanneke Eirinn: | Dinsdag, april 23, 2002 17:15 |
| echt héél droevig mooi.. | |
| Sheena: | Vrijdag, april 19, 2002 23:22 |
| Orgineel beschreven ... vanuit een aparte invalshoek ... teder en triest Sheena |
|
| MayadeBij: | Vrijdag, april 19, 2002 21:43 |
| Mooi! Roert lekker in mijn fantasie met een paplepel Honing. | |
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 19 april 2002 | ||
| Thema's: | ||