Hallo jij

Wat ben je zielig zo als je daar zo zit.
Zo onzeker zo ontevreden met je zelf.
De pijn straalt van je gezicht.
Je kon het al nooit verbergen als je iets dwars zat.
Veel ervan is je eigen schuld, maar dat weet je wel dat hoef ik er niet in te wrijven.
Zoveel verkeerde keuzes heb je gemaakt ,zoveel heb je er door verloren.
Nu ben je nog maar een schim van wie je vroeger was, er is niets van je over.
Vroeger was je strijdlustig en berijd te vechten voor het leven, nu boeit het je simpel weg niet genoeg.
Ben je blij met wie je geworden ben?
Je bent eindelijk zo hard geworden als je altijd al had willen zijn.
Ben je blij dat je hart eindelijk versteend is ?
Het word nooit meer gebroken helaas is nooit meer lief hebben wel de prijs die je er voor heb betaalt.
Was het je waard?
Ik vraag me af is de eenzaamheid minder nu je niet meer instaat ben van iemand te houden?
Ben je nu minder in de war nu dat je zo leeg ben?
Voelt het veiliger als je iedereen van je af stoot, nu je niemand meer in je leven toelaat?
Worden de dingen duidelijker nu je deze brief aan je zelf schrijft?

Zelf ik ken jou niet meer.
Ik weet niet hoe ik je kan helpen.
Het leven heeft je zoveel ontnomen maar je heb het dan ook vrijwillig weg gegeven.
Domme jij dacht dat je beter af zou zijn zonder.
Het leven vormt ons allemaal probeer je er niet te schuldig over te voelen.
Alsjeblieft help je zelf niemand anders kan doen!