Treed nader, danseres van het licht, mijn handen willen zwerven
over landschappen vol glooiingen en speelse herinneringen
de huid is een krachtig geheugen vol omwentelingen
kruispunt van verleden en toekomst om rijkdom te verwerven

Zwerven is onbestemd in d'eenzaamste gebieden op zoek gaan
het is altoos vragen stellen in staat van diepe klacht
met twee peinzend en liefst met trage kracht
geven en nemen, boordevol liefde onder een zwoele maan

Zwoel naakt dansend je zinnen over gêne laten zegevieren
het heden begroeten als je je laat meedrijven met de stroom
van kriebelende vingers onder de mantel der liefde als in een droom
de extase plots het lichaam niet bedwingen kan, vrij als de dieren

Languit wakker worden en nog steeds de iele aaien voelen
badend in het daglicht van een siddering vol levenskracht
de eenzame zon getuigt en verwarmt wat nooit mag afkoelen
liefde in d'eenzaamste noden van 't lijf tijdens een zomerse nacht

Treed nader, danseres van het licht, vluchtige schone
gun mij nogmaals een blik in de diepste geheimen van je ogen
en laat mij meedrijven met de stroom in plaats van op 't droge
liefst met trage kracht, wanneer zal ik ze weer zien-der-ogen?

Niet in het eeuwige leven, ik wil de polsslag van elke gedachte
voelen - nooit vervuld verlangen in een labyrint dat verkrachtte
elke bijna hemelse bekommernis om wat was en wat moet zijn
treed nader, danseres, en luister naar mijn mooiste refrein

Hier en nu zing ik mijn mooiste lied alleen voor jou, dus
geef maar toe, aarzelend, de mond is de krijgsgevangene van d'ogen
ontluisterd zijn toch je diepste geheimen als in één blik gebogen
dichterbij koester je elke fluistering als, o hemel, een lieve kus...