Passant aan een touw
passant aan een touw
ben beneden begonnen
heb haar beklommen
triomferend de top gehaald
maar arm en berooid
weer snel afgedaald
het waren illusies
in rots en ravijnen
kleine plateaus
waar het zicht in de
mist leek te verdwijnen
ik dacht
haar te hebben
maar op de top bleef
zij koel ongenaakbaar
ik luisde haar pels
zij heeft het hart
niet geopend
ik was slechts passant
aan een touw geen
blijver voor liefde en trouw
wil melker
24/02/2010
Reacties op dit gedicht
| Stormtrooper: | Woensdag, februari 24, 2010 14:40 |
| met diepgang gelezen | |
| ela: | Woensdag, februari 24, 2010 12:09 |
| De klim naar het hart wordt niet altijd beloond met liefde. ela |
|
| gato rosso: | Woensdag, februari 24, 2010 09:43 |
| pffffff.. vermoeiend zeg :) | |
| Big Lady: | Woensdag, februari 24, 2010 09:28 |
| het leven blijft een leer proces ook in liefde en trouw weer met bewondering gelezen knuffels |
|
| willy peeters: | Woensdag, februari 24, 2010 08:04 |
| zeer mooi |
|
| Het Gejefte: | Woensdag, februari 24, 2010 07:32 |
| ik was slechts passant... voelend knap verwoord. Mooi! Jef |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 24 februari 2010 | ||
| Thema's: | ||