Hoor mij aan...
Hoor mij aan…
de zee doet mij geloven
dat voor wie het ongeluk is bedoeld
hier altijd kan herbeleven
hoe liefde en geluk
in getijen komen aangespoeld
de éne wat onstuimig de andere soms wild
bij dage of bij nachte zal zij jou beloven
dat al wie zich geroepen voelt
zij steeds die honger stilt
dat doet de zee wel eens
en wie het anders zegt is maar onwetend
een bergbewoner of plat getreden paden mens
geen zeeman met verdronken dromen
geen vissersvrouw met maar één wens
de zee is mijn geliefde, mijn hoop in troebel tijden
en zolang zij zacht mijn naam uitzingt
zal ik haar blijven geloven
zal ik haar golven rijden…
esteban 22 April 2010
Reacties op dit gedicht
| CBR: | Donderdag, april 22, 2010 21:37 |
| Een prachtig stukje. liefs, cbr |
|
| switi lobi: | Donderdag, april 22, 2010 21:13 |
| Dat doet de zee weleens.. Prachtig! Liefs, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: esteban. | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 22 april 2010 | ||
| Thema's: | ||