Zelfs schrijven verzacht de pijn niet


Mijn hart is vandaag te vaak gebroken,
te veel verdriet is er naar binnen gekropen.
Hoe heeft dit opeens kunnen gebeuren,
een hart dat alleen nog kan treuren.

Mijn tranen rollen over mijn rode wangen,
kwaad, vol van verdriet en pure verlangen.
Verlangen naar de plek waar het goed is,
en waar je niets of niemand meer mist.

Mijn hart wil schreeuwen maar mijn stem niet,
waarom schreeuwen als nu al niemand het ziet...
Het is alsof ik niet meer op deze wereld besta,
alsof ik onzichtbaar ben voor iedereen die ik voorbij ga

Mijn gevoel is weg, ik voel nog maar een gevoel,
mensen met een gebroken hart weten wat ik bedoel.
Zoveel willen zeggen maar het niet kunnen uiten,
je van alles en iedereen voor goed willen afsluiten.

Mijn handen zoeken een weg, maar mijn hart wil niet,
in mijn hart zie ik slechts een duister pad vol verdriet.
Een pad die mij verder weg van alles en iedereen brengt,
en zich met een dal van tranen steeds opnieuw mengt.

Mijn handen stoppen langzamerhand met schrijven,
de pijn valt zelfs niet met woorden te verdrijven.
Kan ik hier tegen vechten, kan ik hier tegen in gaan,
of eindingt mijn leven bij de zon, de sterren, en de maan....