hij gaf een hand
lachte en keek
met gezicht zonder ogen
sprak een stortvloed
van woorden uit
een oceaan zonder water
gebaarde naar aarde
en de stervende zon
met mimiek zonder licht
samen zijn we gaan lopen
dwars op de wind
hij blijft spoorloos mijn kind
wil melker
01/06/2010
| Hilly N: | Dinsdag, juni 01, 2010 20:25 |
| Toch heel mooi geschreven Wil. Groetjes, Hilly |
|
| isolina: | Dinsdag, juni 01, 2010 16:31 |
| inderdaad diep aangeraakt, heel mooi Wil . knuff maria | |
| ela: | Dinsdag, juni 01, 2010 15:51 |
| Ondanks de omgekeerde stellingen leest men poezie. ela |
|
| hiljaa: | Dinsdag, juni 01, 2010 11:24 |
| zo een meevoelend schrijven... knufleifs--hiljaa-- |
|
| lexx: | Dinsdag, juni 01, 2010 09:39 |
| de achtergrond strookt totaal niet met het gedicht. dan ben ik al afgeleid, vergeeft u mij deze sonde, heer wil. goeiemorgen! aan het werk! | |
| Elinora: | Dinsdag, juni 01, 2010 08:45 |
| Wat een emotioneel gedicht Wil, ben er stil van..Vasthouden en warmte gevend is soms alles wat in ons vermogen ligt en tranen zijn nodig het ijs te doen smelten van een diep bevroren hart..als dat eenmaal in zijn vermogen ligt zal het zeker beter gaan..Sterkte toegewenst! Fijne dag nog, warme groet Lin |
|
| Anneke Bakker: | Dinsdag, juni 01, 2010 08:34 |
| Hoe troosteloos eenzaam kan iemand zijn, spoorloos of ontspoord het blijft pijn doen. Diep rakend gedicht Wil. Lieve groet Anneke |
|
| trucker klaas: | Dinsdag, juni 01, 2010 07:13 |
| een eenzame wandeling .... groet ,klaas |
|
| Auteur: wil melker | ||
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 01 juni 2010 | ||
| Thema's: | ||