Flamingo...
Flamingo…
een klaagzang van vervreemde woorden
de rode zoom waait zwoel mijn richting uit
wil zacht verleiden onder de goedkeuring
van de avondzon
vanaf de eerste strofe ben ik verloren
haar stem maakt me dronken, nog meer
dan de zoete drank die dromen
in mijn dwaasheid plant
ik hoor haar aan, net als vroeger
toen ze me met een enkele beweging
wilde laten ontsporen
maar ik het lef niet had
vaarwel vreemde vrouw
ik heb je nooit liefgehad
enkel spijt dat ik morgen je naam niet meer weet
en je weer uit mijn gedachten bent verdrongen…
esteban 17/07/2010
Reacties op dit gedicht
| kerima ellouise: | Maandag, juli 19, 2010 20:34 |
| een indruk, een nadruk...geraakt door het moment...verdringing als afdruk... ook deze weer heel graag gelezen! liefs kerima ellouise |
|
| Quicksilver: | Zaterdag, juli 17, 2010 21:04 |
| Bijzonder mooi geschreven, in het vaarwel voor de vreemde vrouw! lieve groet, dicky |
|
Over dit gedicht
| Auteur: esteban. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 17 juli 2010 | ||
| Thema's: | ||