verbroken vriendschap
Mijn hart veranderd in steen
want het ging niet meer om mijn
wij samen, is alleen maar duister
ik zie in ons alleen maar zwart wit
want waarom doe je eigelijks zo
het gaat niet bij jou om andere
je denkt alleen maar aan jezelf
waarom zag ik het niet
dat je dieper in de shit kwam
waarom zag ik het niet
dat het einde in zich was
waarom zag ik het niet
dat wij geen vriendinnen zijn
ik wil geen hoop meer
alles is gelogen bij jou
ik schonk me vertrouwen
maar jij bracht dat ten schande
het leek of ik niets meer bij je deed
dit is een teken dat het over is
want we kunnen het niet meer goed maken
Reacties op dit gedicht
| Armenian-girl: | Woensdag, augustus 18, 2010 15:47 |
| oh ik heb de zelfde meegemaaakt sterkte | |
| Anootje ...: | Zondag, augustus 01, 2010 09:20 |
| Triestig ... Héél erg voor je ... Groetjes |
|
| CBR: | Maandag, juli 26, 2010 21:46 |
| Dit vind ik zo jammer voor jou lief Tulpje. Sterkte en een warme knuf, cbr. |
|
| Pepijn Gansevles: | Maandag, juli 26, 2010 21:25 |
| Erg mooi wat je hebt geschreven ;) Mensen veranderen. In goede of in slechte zin. Jammer dat het voor jullie zo is afgelopen. Ik hoop dat ze er weer bovenop komt. groeten, pepijn ;) |
|
| Indy Toma: | Maandag, juli 26, 2010 20:50 |
| Een bijzonder trieste constatering van een harde werkelijkheid. Jammer, veel sterkte. | |
Over dit gedicht
| Auteur: tulpje | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 26 juli 2010 | ||
| Thema's: | ||