Als de winter komt
dicht bij elkaar
nog innig verbonden
met grijs geworden haar
en in ziekte en zorgen
zo werden zij hoogbejaard
man en vrouw de handen verstrengeld
's winters heel dicht bij de haard
hun dagen eenzaam in deuren vergrendeld
d' ogen ver weggezonken
brillen en sleutels vaak zoek
toch bleef een geborgen gevoel
met de hulp van een buur om de hoek
rimpels als diepe groeven
bruine vlekken, tandenloze mond
hard en luid moest je roepen
ook als je vlak voor hen stond
zij zette hem koffie met de suiker erin
moeizaam las hij de koppen van de krant
en vroeg zij wat stond daar al binnenin
- 't is al van moorden, diefstal en brand
en weer zag die dag er lang en moedeloos uit
nam zij haar paternoster en bad voor het kruis
merkte zij dat de dood rond het huis ergens schuilde
plots stokte haar stem toen zij stilletjes huilde
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Vrijdag, september 24, 2010 18:27 |
| een teder tikje toe doet een goede dag gissen wat daarin te vinden was. misschien... groetje, hans |
|
| switi lobi: | Donderdag, september 23, 2010 20:16 |
| Mooi hun levensloop beschreven.. Liefs, switi lobi |
|
| goldenchild: | Donderdag, september 23, 2010 19:45 |
| prachtig greta de ouderdom beschreven! gr edje | |
Over dit gedicht
| Auteur: Greta Casier | 
|
|
| Gecontroleerd door: pantarhei | ||
| Gepubliceerd op: 23 september 2010 | ||
| Thema's: | ||