dag familie
dag familie,
ik kan dit niet meer,
elke keer weer doen jullie mij pijn en verdriet.
ik heb hier 7 jaar geleden niet om gevraagd,
mijn moeder kon het niet meer aan, en heeft mij dit allemaal aangedaan.
jullie beschouwen haar als slachtoffer, want ja zij kon er niks aan doen, zij heeft bordeline, zij heeft een psychische ziekte.
en ik dan, kon ik er iets aan doen.
ik moet verder leven met het idee dat mijn moeder mij wilde vermoorden.
en jullie doen alsof er niks is gebeurd.
alsof ze gewoon tegen me knie heeft aangeschoopt.
jullie zeggen dat ik haar moet vergeven, want ja dan kan ik verder met mijn leven.
ik kan haar niet vergeven, ik kan niet doen alsog er niks is gebeurd.
jullie hebben mij laten stikken, jullie konden wel naar de gevangenis, en niet naar mij.
ik wilde graag dichtbij jullie blijven wonen, ik dacht dat ik dan nog de "lieve"familie in de buurt had.
ben daar snel op terug gekomen, jullie waren er niet
ik heb alles zelf moeten doen, met mijn kracht, doorzettingsvermogen.
terwijl ik jullie hard nodig had
nu woon ik bij mijn vader/stiefmoeder/broer en stiefzus.
en nog steeds zien jullie mijn verdriet niet.
hoeveel ik ook schrijf,vertel het komt niet binnen.
ik moet nu aan me zelf werken, ik wil weer gelukkig worden, weer doorgaan met mijn leven.
en dit doe ik zonder jullie, want door jullie krijg ik alleen maar meer verdriet.
en dat wil ik niet, niet meer!!!
ik kan dit niet meer,
elke keer weer doen jullie mij pijn en verdriet.
ik heb hier 7 jaar geleden niet om gevraagd,
mijn moeder kon het niet meer aan, en heeft mij dit allemaal aangedaan.
jullie beschouwen haar als slachtoffer, want ja zij kon er niks aan doen, zij heeft bordeline, zij heeft een psychische ziekte.
en ik dan, kon ik er iets aan doen.
ik moet verder leven met het idee dat mijn moeder mij wilde vermoorden.
en jullie doen alsof er niks is gebeurd.
alsof ze gewoon tegen me knie heeft aangeschoopt.
jullie zeggen dat ik haar moet vergeven, want ja dan kan ik verder met mijn leven.
ik kan haar niet vergeven, ik kan niet doen alsog er niks is gebeurd.
jullie hebben mij laten stikken, jullie konden wel naar de gevangenis, en niet naar mij.
ik wilde graag dichtbij jullie blijven wonen, ik dacht dat ik dan nog de "lieve"familie in de buurt had.
ben daar snel op terug gekomen, jullie waren er niet
ik heb alles zelf moeten doen, met mijn kracht, doorzettingsvermogen.
terwijl ik jullie hard nodig had
nu woon ik bij mijn vader/stiefmoeder/broer en stiefzus.
en nog steeds zien jullie mijn verdriet niet.
hoeveel ik ook schrijf,vertel het komt niet binnen.
ik moet nu aan me zelf werken, ik wil weer gelukkig worden, weer doorgaan met mijn leven.
en dit doe ik zonder jullie, want door jullie krijg ik alleen maar meer verdriet.
en dat wil ik niet, niet meer!!!
Reacties op dit gedicht
| toverballeke mucho: | Maandag, november 29, 2010 22:23 |
| goh, hartverscheurend en dat je al die moeite doet en dan toch maak wat van je leven, meis:) |
|
| vira1505: | Maandag, november 29, 2010 22:21 |
| dankje |
|
| switi lobi: | Donderdag, november 04, 2010 21:38 |
| Ik wens je veel geluk! Liefs, switi lobi |
|
| vira1505: | Donderdag, november 04, 2010 20:49 |
Over dit gedicht
| Auteur: vira1505 | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 04 november 2010 | ||
| Thema's: | ||