Liefiee,
ik ben het egt helemaal zat
ik heb er geen zin meer in
Nou denk jij waarin
noou gewoon in alles.
Ik heb het gevoel dat er niets meer in me zit
Alsof ik dood van binnen ben..
Al die ruzies met m'n ouders
de GE-WEL-DIGE cijfers
de klas
die ziekenhuizen
En al dat niet weten waar er aan de hand is.
Het is gewoon alsof er iets gebroken is..
Iets wat ik zelf niet meer kan maken ;s
En het ergste is dat ik dat niet meer tegen m'm ouders kan zeggen
Zoals net: ik zei alleen dat ik het niet meer zie zitten, niet alleen de klas maar ook de school.
Zij zei: ER IS OOK ALTIJD WAT MET JOU HE?! EERSTE OP DE BASISSCHOOL TOEN VORIG JAAR EN DIT JAAR WEER!
Ik probeer alleen maar m'n best te doen!
Maar het lijkt wel alsof niemand daar iets om geeft..
Ben ik dan eçht zo 'n mislukkeling?
Soms denk ik er gewoon echt over om er een eind aan te maken..
Gewoon weg
ergens heen
zonder iemand die ik ken.
Gewoon alleen..
ofzoiets.
Ik kan er gewoon niet meer tegen..
En ik ben zo bang dat het weer fout gaat.
Weer foute vrienden
foute vriendjes
foute keuzes
Weer spijt
over m'n leven
over me keuzes
Over wie ik ben..
En daar heb ik gewoon geen zin meer in..
Maar nu weer..
Zomaar één of andere pool van zes zeventien jaar m'n nummer gegeven
Ga ik het dan nooit leren?
Ga ik dan altijd zo blijven?
zo, zo
dom..
Eigenlijk, hoop ik dat ik in de problemen kom.
Dan heb ik een rede om zo te zijn..
Een rede om me dood van binnen te voelen.

Maar wat ik dan niet snap,
is dat ik de laatste tijd om alles lach
alsof alles grappig is
Dat ik de laatste tijd
ineens meer jongens achter me aanheb [strike]niet echo bedoeld.[/strike]
Het is alsof, ik de laatste tijd ineens
veranderd ben.
Want ik ben gewoon NIET knap
niet eens een beetje.
Het is alsof ze door me heen kunnen kijken
het in m'n ogen kunnen zien.
Dat is, nouja "makkelijk" ben.
Damn, hoe meer ik schrijf hoe meer ik me iriteer aan mezelf

Ik ben gewoon dat wat mezelf verpest.
Het is gewoon,
elke keer als m'n ouders naar boven lopen
heb ik een gevoel in m'n buik.
Alsof ze schreeuwend binnen komen
en me nouja nog verder breken..
Misschien moet ik hulp gaan zoeken
misschien moet in therapie ofzo
Maar, alsof dat helpt?!
En wat als het wel helpt?
Dan gaat het goed..
Een paar jaar
een paar weken
een paar dagen?!

O komop
ik ben vroeger al eens bij een orthopedogoog geweest
En ik heb haar niet eens de helft van wat ik heb meegemaakt verteld
Gewoon, omdat ik dat neit wil.
Ik wil niet dat mensen weten,
hoe dom ik ben geweest
Hoe dom ik ben..

Weetje misschien moet ik geen antwoorden gaan zoeken
maar juist vragen.
Zoals: wat er nou echt belangrijk is in mijn leven
Wat ik nou echt bereiken wil
en wat ik echt achter me wil laten..

Maar goed,
ik lijk wel depresief ofzo..
Weetje,
dat zeggen m'n ouders ook altijd.
Dat ik deperesief ben of lijk.
Gek eigenlijks
Hoe de personen die het meeste van je houden
je langzaam af kunnen breken..
Pijnlijk..
Maar
ze houden wel van me
Ze doen alles voor me.

Maar ik ben zoo moe nu..
Dus ik ga maar slapen
ofzoiets.

Doeiix

Dit is wat mijn beste vriendin naar mij stuurde.
Ik wou dat ik haar kon helpen,
maar ik denk hetzelfde over leven.
Ik weet niet meer wat WE moetten doen.
We leven omdat dat is wat van ons verwacht word.
Maar eigenlijks,
denk ik aan andere dingen.
Toen ze zei± stoppen
wist ik wat ze bedoelde.
We praten al maanden
over samen springen
Voor de grap, dat is wat het zou moetten zijn
Maar wat als we het echt willen..

Dan doen we het toch gewoon?