Getekende gezichten
er was geen verwantschap, geen
voelende betekenis slechts wat
ademgeruis deelden we in veel
te kleine ruimtes
toch was ik de stoet, de karavaan
die door ’t maaiveld de zorgeloze
moest leiden, nog sta ik centraal
als de locomotief zich
pluimt binnen mijn kadestraal
mijn verlangens waren diep, steeds
weer zocht ik droefenis in blijde gezichten
en vroeg me af of we de geschraapte
schors weer kunnen terug geven
aan de bast die ons samenbracht
Reacties op dit gedicht
| Quicksilver: | Donderdag, december 23, 2010 21:41 |
| Lieve Elze en Lia, fijne en warme feestdagen gewenst! lieve groet, dicky |
|
| hiljaa: | Zondag, december 19, 2010 14:28 |
| tekening niet te begrijpen af te lezen in gelaat gevoel onvoorspelbaar het ademen weegt zwaar een hart dat klopt ontembaar in koude verwarmend aan een lucifer dat het einde naderde ...... knufliefs--hiljaa |
|
| _Lieverdje_: | Vrijdag, december 17, 2010 09:27 |
| dit gedicht maakt mij stil laivert fijne dag alsook weekend liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: elze | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 16 december 2010 | ||
| Thema's: | ||