Ik.
Er is niemand die mij kent.
Ik voel me vreselijk, niemand weet wie ik ben, wat ik voel.
Soms heb ik genoeg van dit leven, ik ken mezelf niet, ik leef hier zonder een doel.
Tranen stromen, diep in mijn hart, niemand mag het zien.
Niemand weet wie ik ben.
Er is niemand die mij ken.
Hier zit ik dan, in een donkere stilte, zo alleen
Bang, zo bang voor alles, voor de gevolgen, de dood, het leven.
Vroeger was alles zo mooi, en konden we niet wachten om groot te worden.
Nu wil ik dat ik alles terug kan draaien, dat ik alles kan voorkomen.
En weer net zo word als hun, een meisje met een doel.
Weer stromen tranen. Zo moe. Ik kan er niet meer tegen, en niemand weet wat er is, wie ik ben, wat ik wil.
dus praat ik niet, ik hou me gewoon stil.
Dát ben IK.