De tijd kort
ja we worden ouder
zeg ik telkens als de nacht
zijn vrucht werpt en ik hongerig
het gezalfde tot me neem
de dood leidt terug en spreekt
de tijd tegen, de tijd die alsmaar kort
er is geen wetenschap in deze allure
van een plaatstalen aarde
soms ben ik zwak en mompel
een gebed, maar het is niet waar
dat de hemel splijt voor onvolkomenheden
en zich sluit voor ’t geprevel van het alfabet
dan weer ben ik de zee die drijft
op half geopende schelpen
doch trots en fier zijn niet de lakens
waarmee ik vaandel
Reacties op dit gedicht
| arie: | Zondag, januari 30, 2011 16:42 |
| Toch mag je best trots zijn... En niet volmaakt zijn is geen zonde.. liefs, arie |
|
| windwhisper: | Zondag, januari 30, 2011 16:14 |
| jou lezen schept immer een bepaalde sfeer, voelbaar maar ik kan het niet in de juiste woorden omschrijven lieve groet Cobie |
|
| hiljaa: | Zondag, januari 30, 2011 15:28 |
| gedreven gedachten in hemelse smachten met doordringende gelatenheid waar het innerlijk leven met eb en vloed de geest verblijd knusliefs--hiljaa |
|
| _Lieverdje_: | Zondag, januari 30, 2011 12:17 |
| prachtig geschreven laive vriend fijne zondag liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: elze | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 30 januari 2011 | ||
| Thema's: | ||