Gemist.
je hebt van alles wat verloren hier
rijdt langs verlaten straten
in een auto zonder stuur
omdat je niet weet waar te beginnen
je hebt zo van die dagen waarop niemand je belt
telt ze niet meer
want eigenlijk belt zo ongeveer geen kat
het had vast anders kunnen zijn
maar jij belt enkel lege lijnen
je wou dat er een briefkaart was
om je lege fotomuur te vullen
spullen zonder tekst
maar de pijn blijft slijten langs de spieren van je gelaat
dat je zo haat
je belooft veel op papier
toch rijden treinen enkel verder weg
ze rijden nooit
naar hier
Reacties op dit gedicht
| sniperium: | Donderdag, maart 07, 2013 14:40 |
| niet alles is wat het is, zeker als de je een noordpoolklimaat ingaat qua gevoelstemperatuur | |
| David Matser: | Donderdag, februari 10, 2011 14:03 |
| Mooi verwoord, dit... een pareltje! liefs, |
|
| Autumn2: | Dinsdag, februari 08, 2011 19:10 |
| Klinkt moeilijk...veel sterkte, meisje. | |
Over dit gedicht
| Auteur: Saralien. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 08 februari 2011 | ||
| Thema's: | ||