wie me verblijdt
wie me verblijdt
me goedlachs de beste vindt
geeuwt de nacht en sluit
het raam zonder mededogen
zowaar ik schrijf
blijf ik niets van waarheid vinden
doorklief ik uren die ik vrees
daar de tijd niet wachten wil
ziehier mijn beeltenis
wat mij blijft is een reeks
zonder hoogtepunten, een vlakte
met een eindeloos verlangen
geeuwt de nacht en sluit
het raam zonder mededogen
zowaar ik schrijf
blijf ik niets van waarheid vinden
doorklief ik uren die ik vrees
daar de tijd niet wachten wil
ziehier mijn beeltenis
wat mij blijft is een reeks
zonder hoogtepunten, een vlakte
met een eindeloos verlangen
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Vrijdag, april 15, 2011 17:28 |
| verblijdend is he tschrijven van woorden die aangrijpend zijn en beminnend de gedachten van wederzijdse gedachten die waarheid in ziel laten sudderen en door het hart worden begrepen. | |
| Sneeuwvlok: | Zondag, april 03, 2011 20:21 |
| ''Stilmakend,'' is zacht uitgedrukt voor dit fraaie schrijven. Ik ''ben er ook geweest...'' En het verbijten is er nog steeds, bij het besef dat het zo lang moest duren, voordat die ''wie'' kwam... | |
| Quicksilver: | Zondag, april 03, 2011 18:13 |
| Hmm, zonder hoogtepunt lijkt mij erg somber en droevig elze. maar niettemin is dit een diepzinnig mooi gedicht liefs,dicky |
|
Over dit gedicht
| Auteur: elze | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 03 april 2011 | ||
| Thema's: | ||